Artık ilişkiler cinsellikle başlıyor

Kerem Akça, bu hafta vizyona giren filmleri değerlendirdi

Giriş: 06.03.2015 - 11:10 Güncelleme: 06.03.2015 - 11:16

Mert Fırat ve Melisa Sözen genelde kaliteli filmlerin oyuncularıdır... Kendi kuşaklarının öne çıkan isimleridir... İlksen Başarır, "Bir Varmış Bir Yokmuş"ta (2015) İstanbul'un orta tabakasından bir çifte bakıyor. 30 yaşlarındaki bu ikili, aşk filmlerinde fazlaca karşımıza çıkmaya başlayan, 'maddi sıkıntısı olmayan kentli aşıklar' tanımına uyuyor.

Nehir ve Ozan, sosyolojik konum ve yaşam tarzı olarak çok tanıdık. Biri rock yıldızı, diğeri anaokulu öğretmeni olan bu karakterler fazlasıyla entelektüel. Hatta kırık bir aşk hikayesine de hiç uygun değiller. İşi daha da ileri götürürsek, bu 'ağlak' yola saparlarsa karizmaları dağılabilir.

Beyoğlu'nun arka sokaklarından, Cihangir'den veya Galata'dan bir çifte mikrofon uzatıyor İlksen Başarır. "Başka Dilde Aşk"ın (2009) coğrafyasını yeniden ziyaret ediyor. Bunu yaparken görüntü yönetmeni Emre Tanyıldız'dan da çok rahatsız etmeyen el-omuz kamerası istiyor. Genelde teleobjektifle Nehir ile Ozan'ın diyaloglarına konsantre oluyor. Orta-yakın arası planlar öne çıksa da bir sükunet var. Ne söylendiğine dikkat kesilmemiz isteniyor.

"Başka Dilde Aşk"ta olduğu gibi Başarır-Fırat ikilisinin ilişki gözlemleri ve diyalogları çok iyi. Orada sağır-dilsiz erkek ile dünyanın en sesli yerinde çalışan kızın ilişkisinden, romantik-komediye yatkın bir ton çıkarılmıştı. Burada ise aslında aşina olduğumuz seks arkadaşlığı mevzusuyla yüzleşiyoruz. Mekanı da düşününce bu noktada "Ara"nın (2008) yamacında alıyoruz soluğu. Sanki "İki Sevgili"nin ("John and Mary", 1969) tek gecede Mia Farrow-Dustin Hoffman ikilisine yaşattığı, etik tartışmalara yol açan 'yasak ilişki', klasik bir örgüye transfer ediliyor. Günümüz Amerikan sinemasında stüdyolarda alışkanlık yaratan kullanımıyla karşımıza çıkarılıyor. Zamanla aşka evriliyor.

Bir ana akım sinema örneğinin içindeki bağımsız ruh, yani günümüzün Hollywood'undaki orta damar canlanıyor. Başarır, kurgucudan çok akıcı bir tempo istemiyor. Arada montaj sekanslar devreye giriyor. Filme ilham veren masalsı şarkı ismi, aşkı solgun renklerden beslenirken stop-motion animasyonu andıran, video-artımsı parçalarla donatıyor. Bisiklete yerleştirilen kamera bile bir yönetmen gözü getiriyor. Hikaye kurgusuyla oynanmıyor, zamansal atlamalar sadece 'beraber mi yaşıyorlar, ayrı mı?' gibi soruları sormak için saklı yapılıyor.

Nehir de Ozan da yaşadıkları şeyin farkındalar. Genelde erkek, kadını 'seks arkadaşı' olarak kabul eder ve bunu itiraf eder. Ama bu sefer Nehir farkını gösterip bu cümleyi kendi söylüyor. Bu olağandışı başlangıç, seks odaklı günümüz ilişkilerinin bir panoramasını çıkarıyor karşımıza. Kadın ile erkeğin orgazm saniyesine uzanan gözlemler, zeki diyalogları taçlandırıyor.

Elbette "Bir Varmış Bir Yokmuş", felsefe kitabı yazmıyor, dünyayı kurtarmıyor, aman aman dersler vermiyor. Sadece günümüz aşklarında Hollywood'da da öne çıktığı üzere seks arkadaşlığının, tutkunun, yatak kimyasının önemine dikkat çekiyor. Melisa Sözen'in ilk kez bu kadar cüretkar sahnelerde oynaması onu aşk filmlerinde bir yere getirebilir.

Film, etraftaki kendi içinde tutarlı duran, samimi ama ufak zaaflara sahip yerli aşk filmlerinden birine dönüşüyor. Popüler sinema örnekleri arasında belli bir kaliteye ulaşıyor. Rock yıldızı açılımıyla "Bu İşte Bir Yalnızlık Var"ın (2013) üzerine yerleşmekte sıkıntı çekmiyor. "Bir Varmış Bir Yokmuş", bizde ele alınınca sakil duran 'seks arkadaşlığı'na sahici bakışıyla hatırlanacak.

Ama geçmişten gelen olayın finalle bağını kurma zafiyeti bir yana, yama gibi duran yan karakterlerle ilişkinin inandırıcılığını zedelemesi de gözden kaçmıyor. Başarır "Erkek Tarafı: Testosteron" (2013) faciasının bir tesadüf olduğunu, feminist bir aşk filmiyle daha kanıtlıyor. "Başka Dilde Aşk"ın seviyesini büyük oranda yakalama şansına erişiyor.

Bir Varmış Bir Yokmuş

Yönetmen: İlksen Başarır

Oyuncular: Mert Fırat, Melisa Sözen, Hare Sürel, Mustafa Uzunyılmaz, Derya Durmaz

Süre: 100 dk.

Yapım yılı: 2015

'Transformers' sonrası robot teknolojisiyle ilgilenen filmler arttı. Ancak bunların genelde 'aile filmi' olma çabasını gördük. Bu bağlamda "Çelik Yumruklar" ("Real Steel", 2011) gibi adını bile anmak istemeyeceğimiz 'tekno-çöplük'e yol açan eserler üredi. Nasıl "E.T." ("E.T.: The Extraterrestrial", 1982) sonrası 'dostane uzaylı' furyası başladıysa, Spielberg-Bay ikilisinin Hasbro'dan çıkardığı blockbuster kıyafeti de bu duruma yol açtı.

Güney Afrikalı Neill Blomkamp ise kafası farklı işleyen bir yönetmen. Her zaman görsel efektlerle, farklı teknolojilerle ilgilenmeyi seviyor. James Cameron ve Peter Jackson'ın sinemaya yaklaşımını akla getiriyor. Ama B sınıfı öğelerle ilişkisini kullanırken ilk filmindeki el-omuz kamerası odaklı, röportajları araya sokan sahte belgesel algısını ikinci filminde terk etmişti. Orada da tepeden tırnağa incelemesi keyif veren özgün bir 'bilimkurgu oyuncağı' canlanmıştı. Yönetmenlik daha öne çıkmıştı. Teknolojik atılım unutulmadan uzay boşluğunun "Hayal Şehir"i ("Logan's Run", 1976) yaratılmıştı.

"Chappie"de (2015) yönetmen, çok sevdiği otoriter, faşist rejim portrelerinden birine daha açılıyor. Bu kez "Elysium"da (2013) droid teknolojisiyle üretilirken sanal gerçeklikten destek alan insan-robot kırması Max'in (Matt Damon) bir benzerine imza atıyor. Adeta "Robocop"taki (1987) tanıma bambaşka bir kıyafet giydiriyor.

Polisiye-aksiyon damarlı o eserde Verhoeven, TV estetiğini de reklamlar aralarıyla devreye sokmuştu. Reagan döneminin durgunluğu renk paletine ve tempoya tesir etmişti. Burada ise yönetmen neşeli duruyor. "Yasak Bölge 9"daki ("District 9", 2009) kenar mahalle kültürünü devreye sokuyor. Güney Afrika hip-hop grubu Die Antwoord'un katkısıyla yöresel bir gangster/suçlu ekibi canlanıyor. Özellikle Watkin Tudor Jones çok eğlenceli...

Böylece Johannesburg'un arka sokaklarından "Tsotsi"vari (2005) bir yöresel gangsterlik akıyor. Buna ise kültürel bir komedi damarı, belki ocker komedi eğilimi enjekte ediliyor. Yönetmen gerçeklik duygusunu "Yasak Bölge 9"daki kadar abartmıyor. 2.35:1'de daha profesyonel duruyor. Aksiyonu, çatışma sahnelerini iyi çekip işini yapıyor.

Droid teknolojisine olan ilgi Sharlto Copley'nin imalı sesine bel bağlıyor. Onun katkısıyla canlanan robotlar timinin de aslında bir mücadeleyi, sisteme karşı olağan savaşa yöneldiği kesin. 'Chappie'nin formülü, konuşan robotun internetteki tarifini değiştiriyor. Yapay zeka yaratan Dev Patel'in işlevi bir yana, Hugh Jackman'ın arka planda kalması başlı başına bir sistem karşıtlığı getiriyor. Yönetmenin ülkesi Güney Afrika'da geçen bir projeyi Hollywood'a kabul ettirmesi de 'serbestlik' adına önemli bir adım gibi...

"Chappie", bütün 'robot teknolojisiyle uğraşan bilimkurgu filmleri'yle akraba. Görünüşte "Short Circuit"in (1986) sevecen, dostane ve akıllı robot tanımını akla getiriyor. Ama "Robocop" ile "Yasak Bölge 9"u birleştirme derdinde... Siyasi söylem çok öne çıkmıyor bu kez. Robot tasarımının işçiliği "Robocop" kadar devrimci değil. Bir "Elysium" olmasa da bilimkurgu ile haşır neşir Blomkamp imzalı keyifli ve oyuncaklı bir seyirlik canlanıyor.

Chappie

Yönetmen: Neill Blomkamp

Oyuncular: Sharlto Copley, Hugh Jackman, Dev Patel, Sigourney Weaver, Watkin Tudor Jones

Süre: 120 dk.

Yapım yılı: 2015

Kocaman gözler üzerine kurulu dışavurumcu resim tarzıyla dikkat çeken Margaret Keane'in 1950'ler ile 1960'lardaki yükseliş dönemine bakış... Tim Burton, "Ed Wood" (1994) gibi siyah-beyazda göndermeleri, iğnelemeleri ve görsel yaratıcılığıyla dikkat çeken eli yüzü düzgün bir biyografik filme imza atabiliyor mu bu kez? Buna net bir cevap vermek zor. Zira oradaki B sınıfı ve çöp (trash) üretimine coşkuyla bağlanma, burada olgun benlikte canlanan bir çeşit ruhsuzluğa transfer oluyor. Bu şablonda saf ve geleneksel durmak, "Büyük Balık" ("Big Fish", 2003) gibi kurmaca/masalsı öğelerle süslü, öncü bir başyapıta imza atmayı engelliyor. Yönetmen, işi Bruno Delbonnel'e emanet edip geri çekiliyor.

Bu sayede sanki ayrıksı resimlere benzeyen kadrajlar, 'öne çıkan insan kafaları' odaklı bir estetiğin malzemesi oluyor. Genelde arka ışığın, fırça darbesi görevi üstlenip karanlıkta veya başka şekillerde içeri girdiği görülebiliyor. Işığa doymamış renk paleti ise dışavurumcu tarzı destekliyor. Geleneksel dönemsel dokunun yerini pastel renklere odaklı bir suluboya eylemine bıraktığı söylenebilir.

1.85:1'de çekilip tuvale uydurulan "Büyük Gözler" bu konuda becerikli bir iş. Keane'in içsel dünyasını anlatan imalı bir estetik de kuruyor. Aynen Dick Pope'un resim tablolarının rengini ince ince işlediği dış mekan sahnelerinde yükselen "Bay Turner" ("Mr. Turner", 2014) gibi...

Ama "Andrey Rublev" ("Andrey Rublyov", 1966), "Pirosmani" (1969), "Caravaggio" (1986), "Frida" (2002), "Gece Bekçisi" ("Nightwatching", 2008) gibi başarılı ressam biyografilerinin seviyesine ulaşamıyor. Deneyimsiz kurgucu bu anları tek boyutlu bir akışa mahkum bırakıyor. Margaret Keane'in erkek hegemonyasına, kocasının dalaverelerine karşı gelmesi, nedendir bilinmez ama çok etkili durmuyor.

Amy Adams'ın saç uzunluğu sürekli değişiyor. Sarı peruk işlevsel duruyor. Burton, onu mesleki kimliğe uygun 'hırpani bir ressam' kılığına sokuyor. Oyuncu "Düzenbaz"daki ("American Hustle", 2014) kadar olmasa da üst düzey bir performans sergiliyor. Waltz ise sanki yamama duruyor, rolüne girememiş 2000'lerde kalmış izlenimi bırakıyor. Sahtekar tip bize tesir etmiyor.

Burton'ı dışavurumcu karelerle de bildiğimizden onun adına böyle bir biyografik filme itiraz edemeyiz. Ama kimliğini oluşturan 'masalsı' ve 'mitolojik' taraflarını bir çırpıda devre dışı bırakmak başlı başına bir özgünlüğü reddetme anlamına geliyor. Teknik ekipte de sıkıntılı tercihler, memurlar var. Delbonnel ve biraz Elfman öne çıkıyor. Scott Alexander-Larry Karaszewski senarist ikilisi ise Ed Wood'da ince detaylarla net bir ötekiyi yansıtma becerisini burada tekrarlayamıyor.

Kadın karakteri merkeze almak bir 'ezber' sorunu getiriyor. Dramatik yapıdaki gelenekçilik, teleobjektiflere ve normal objektiflere alan açıyor. Ama bunu yaparken TV omurgasıyla yakın temas, boyutsuzluk devreye giriyor. Mahkeme sahnesi gibi bölümlerin iyi kurulamadığı çok açık...

Burton'ın filmi bu alandaki vasat yapıtların bir tık üstünde... Ama Julie Taymor imzalı, resim estetiğiyle parmak ısırtan kadın ressam biyografisi "Frida"nın altında kalıyor. "Büyük Gözler"in, yönetmenin filmografisinde ısmarlama başarısızlık abidesi "Pee Wee'nin Büyük Macerası"ndan ("Pee Wee's Big Adventure", 1985) sonra akla gelecek birkaç sıradan film (bkz. "Maymunlar Cehennemi", "Karanlık Gölgeler") ile bir arada anılacağı söylenebilir.

Büyük Gözler (Big Eyes)

Yönetmen: Tim Burton

Oyuncular: Amy Adams, Christoph Waltz, Danny Huston, Jason Schwartzman, Krysten Ritter

Süre: 106 dk.

Yapım yılı: 2014

Bir grup bilim adamının ölüleri geri getirmek için bulduğu 'formül' tutarsa ne olur? Aslında "Lazarus Etkisi" ("The Lazarus Effect", 2014) iddialı isminden başlayarak böyle bir eylemin üzerine gidiyor. Bilimsel deney filmi ya da yaratıcı-yaratılan ilişkisi şablonunun omurgasında 'içine şeytan girme filmi' ('demonic possession film') alt-alt türüne doğru yol alıyor. Ama araştırmacı karakterlerin zihnini oyun alanına çevirmeyi de ihmal etmiyor.

Sanki Luke Dawson-Jeremy Slater senarist ikilisinin hedefi, Lions Gate'in katkısıyla B-tipi bir işe imza atmak. Genelde laboratuvarın içinde ve çevresinde geçen eserde seyir süreci böyle planlanıyor. Sinemada haddini bilmek iyi bir şey... Açıkçası Roger Corman'ın "The Premature Burial"ı (1962) ile uzak bir akrabalık beliriyor. Orada tabutla gömülen adamın bir anda canlanması 'zombi filmi'ne alan açmıştı.

Ama "Çizgi Ötesi"nde ("Flatliners", 1990) Peter Filardi'nin senaryosundan kendilerini diriltirken 'ölümün yamacında heyecan verici deneyimler' yaşamaya başlayan dört kişi çıkmıştı karşımıza. Bu uçarı deney aslında hem 'öldü mü, yaşıyor mu?' korkusunu ateşlemesi, hem formül olarak özgün bir şey yaratması, hem de yaşam-ölüm arasında kalmanın üzerine gitmesiyle sevilmiş, hayranlar yaratmıştı.

Burada da Olivia Wilde-Mark Duplass çiftinin öncelikle bir köpeğe uygulayıp "Cujo"ya (1983) referans verdikleri 'hayata döndürme deneyi' canlanıyor. Film zamanla kapalı alana, bilinçaltına sıkışıyor, karamsarlaşıyor. Geçmişte olan olay, ölüp geri gelen Zoe'yu gözlerinden makyaj değişimine kadar tedirgin edici kılıyor. Ama yönetmen ve görüntü yönetmeni bu noktada filme destek veremiyor. 2.35:1'i iyi kullanamıyor. Bizi ayağa kaldıran "Lazarus Etkisi"nin tür sinemasındaki melez yeri oluyor.

Bilimsel deney filmi şablonunu, içine şeytan girme filminin yaşayış tarzıyla yenileme çabası, bir bakıma "Şeytan"ı ("The Exorcist", 1973) laboratuvara taşıma eylemine alan açıyor. Ama net bir şeytandan söz edilmiyor, kabusların adı konmuyor. "Lazarus Etkisi" süresinin kısalığıyla korku sinemasının incelenesi dehlizlerinde 'türsel analiz'e yatkın bir yolculuk vaat ediyor.

Lazarus Etkisi (The Lazarus Effect)

Yönetmen: David Gelb

Oyuncular: Olivia Wilde, Mark Duplass, Sarah Bolger, Evan Peters, Donald Glover

Süre: 83 dk.

Yapım yılı: 2014

Down sendromlu çocuk, tecavüz, göç sorunu derken bütün acıklı meseleleri boca edip her şeyi çözdüğünü zanneden bir eser... "Yeni Dünya"yı, Terrence Malick ve Alain Corneau'nun aynı isimli filmleriyle karıştırırsanız hata yaparsınız. Zira burada Yeşilçam melodramlarına mı, yoksa TV dizilerine de yeltendiği belli olmayan boyutsuz bir iş var.

Caner Erzincan, "Mar" (2012) ile Yılmaz Güney'in izini süren bir yönetmenlik kimliği sunmuştu. Ancak oradaki görüntü yönetmenini, İlker Berke'yi değiştirmesi, Muratcan Gökçe gibi ilk uzun metrajında çalışan bir isimle bir araya gelmesi tuhaf sonuçlara yol açmış. Sabit kameranın alt ve üst açı kullanımına göre balıkgözüne yakın geniş açı objektiflere de alan açan tercihleri var.

Ancak bazı yerlerde kameranın sallanması konsantrasyonu dağıtmakla kalmayıp, film gramerinin ana kurallarını da bozuyor. Bunu bıraktık ağlatmak için koşullanan çiğ müziğe sanki renkleri hiç işlenmemiş görüntüler ve araya girip destek verirken her şeyi darmadağın eden bir amatör kurgu da ekleniyor. Erkan Petekkaya'nın TV dizisi yüzü her şeyin tuzu biberi oluyor sanki.

Şükran Ovalı'nın tertemiz kıyafetleri de hiç inandırıcı değil. Zaten tecavüz sahnesinden bahsetmiyoruz bile. Bütün sömürü öğelerini üst üste bindirirken, dramatik yapının temelini unutan "Yeni Dünya", 'eski dünya'ların filmi. Küçük Emrah'ın "Gelmeyen Bahar"ının (2013) sinemasal zayıflığını akla getiriyor.

Yeni Dünya

Yönetmen: Caner Erzincan

Oyuncular: Erkan Petekkaya, Şükran Ovalı, Cenan Çamyurdu, Volga Sorgu

Süre: 95 dk.

Yapım Yılı: 2014

Almodóvar'ın yapımcılığında olması yanıltmasın. Eşcinsel sinemanın camp (bilinçli bayağılık estetiği) estetiği öne çıkaran ustası, daha önce Álex de la Iglesia, Guillermo Del Toro, Sarah Polley ve Lucrecia Martel'e de destek verdi. Yani kendisi, seks komedisi ile melodram arasındaki çizgide perdeye taşıdıklarını yansıtan veya güncelleyen işleri desteklemiyor. Aksine vizyon sahibi yaratıcıları ve Latin sinemasından çıkan çarpıcı çalışmaları uluslararası arenaya lanse etmeye çalışıyor.

Szifrón üçüncü uzun metrajında Martel'in mi yoksa Trapero'nun mu cesaretiyle bir şeyler yapıyor bilinmez. Ama altı kısa hikayede, 120 dakikada Arjantin'den tutuşmaya açık hayatlara bakıyor. Arabalarda, uçaklarda, evlilik törenlerinde karşımıza çıkan ve çatışan tiplemeler 'kara komedi'ye de meyilli.

Şiddetin dozu beklenmedik anlarda yükselince filmin fitilini ateşlemek, her hikayeden bir kıvılcım çakmak da yönetmene düşüyor. Oscar'lı besteci Gustavo Santaolalla'nın ritmi her yönüyle müthiş idare etmesi iz bırakıyor. Sbaraglia'dan Darin'e uzanan oyuncu kadrosu da es vermiyor.

"Asabiyim Ben" ("Relatos Salvajes", 2014), kesişen hayatlar meselesini 'antolojik film'e malzeme ederek Max Ophüls'ün bu konuda yaptıklarını (bkz. "Le Plaisir", "La Ronde") akla getiriyor. Bu şablonda 'tek yönetmen'li işlerle bağ kuruyor.

Ama bazen mizahın dozunu kaçırıyor: Bir anda soyunan adamların nasıl bir anlamı var? Böylesi bir ruh halinde ne işe yarıyorlar? Hasılat rakamını yükseltme peşinde bir komedi anlayışına mı hizmet ediyorlar? Tartışılır. Öte yandan her hikayenin arkasında hatırlanacak bir parlak fikir olduğu da şüpheli... Her şeye rağmen bir modelden farklı bir dil yakalama arzusu takdire şayan. Görüntü yönetimi ve kurgunun idare etmesiyle besteler çekici arka planı işlevsel kılıyor. Şiddetin ayarı ise sanki birçok kara komedinin altında, delirmeyi fitilleme dışında işe yaramıyor gibi.

Asabiyim Ben (Relatos Salvajes)

Yönetmen: Damián Szifrón

Oyuncular: Leonardo Sbaraglia, Ricardo Darin, Dario Grandinetti, María Marull, Erica Rivas

Süre: 122 dk.

Yapım Yılı: 2014

1997'de "Les Sanguinaires" ile sinemaya girdi Laurent Cantet. Kısa sürede Pierre Milon'un sinematografisi ve Robin Campillo'nun kurgusu ile klasik Fransız sanat sineması damarının safkan isimlerinden birine dönüştü. Bu artık kabak tadı veren geleneğin ucunu 70'lerden sonra bu alanda işi seri üretime bağlayan, ağır tempo sarhoşluğuna kapılan yönetmenlere kadar götürebiliriz. Siz deyin Bertrand Tavernier, biz diyelim Claude Miller...

1980'ler Haiti'si, 1950'ler Kanada'sı veya günümüz Fransa'sı fark etmeksizin onun esas hedefi bir topluluğun filmini yapmak oldu genelde. Ele aldığı karakterler, çoğunlukla sabit açıyla gözlemlendi. Orta planlar öne çıktı. Baskın diyalog ve gerçekçilik anlayışı sanki De Sica ile Rohmer'i bir araya getirmiş gibiydi. Esas omurga ise fazlasıyla Fransız idi, hem de en sıkıcı olanından...

Göçebe bir insan kaynakları yöneticisini anlatan "İnsan Kaynakları"nda ("Resources Humaines", 1999) 30 sene sonra babasının çalıştığı fabrikaya gelen bir adamdır konu. Ama esas hedef orada çalışan işçileri gözlemlemektir. Açı-karşı açı tekniği ile karşımıza çıkarılan Franck bir piyondur. "Sınıf"ta ("Entre les Murs", 2008) öğretmen François Marin'in gözünden bir öğretmen-öğrenci ilişkisi akar. Paris'in ırkçı mahallesi üzerinden 'alegorik' bir yorum yapmaktır amaç...

Zaman, mekan farkı önemli değildir onun için. Belki "İş Yok Zaman Çok" ("L'Emploi du Temps", 2001) ve "Güneye Doğru" ("Vers le Sud", 2005) haricinde kamerasını 'belgeselci' bir eğilimle kullanır Cantet. Zaten sanat filmi memurluğu yapmasının da sebebi budur. Bence tek bir bireye odaklandığında, haleti ruhiyeyle sabit kamerayı birleştirdiğinde, bir Charlotte Rampling bir Aurelien Recoing bulduğunda eli yüzü düzgün işlere imza atabiliyor.

"Havana'ya Dönüş"te ("Retour à Ithaque", 2014) ise Madrid'deki sürgünden Havana'ya dönen Amadeo ile dört arkadaşının sonu gelmeyen muhabbetine odaklanıyor. Arka planına Havana'yı alan eser, sinema özürlü 'spesifik bir zaman dilimine sıkışan diyalogdan ibaret film' şablonuna bağlı kalıyor. Kameraya alınmış tiyatro izlenimi bırakan "Sınıf"ın modelini akla getiriyor. En iyimser yorumla 'vasat' denebilecek geveze sanat filmi 95 dakika olduğuna şükrettiğimiz bir sakillikle yüzleşiyor.

Cantet, bir kez daha kurgucusu Robin Campillo'nun altında bir iş çıkarıyor. Onun "Geri Döndüler" ("Les Revenants", 2004) ve "Doğulu Çocuklar" ("Eastern Boys", 2013) ile zombi filmi ve eşcinsel ilişki filmine 'minimalist' sıfatını ekleme becerisini unutmak kolay değil. Zeki hamlelerle ve katmanlı senaryolarla sıkıcı Fransız sinemasının kalıplarını yıkmak Campillo'nun yönetmenliğinde gayet tutarlı durabiliyor.

Öte yandan yönetmenin diyaloğa yüklenme hamlesi, fazlasıyla özenti ve aceleci duruyor. Bu da birbirini kucaklayarak ve ağlayarak izlenecek filmin, politik ve felsefi arka planını sinema yüzeyinde değersiz kılıyor. Cantet, Havana ya da Küba Belediyesi için aynen bir önceki yapıtında Kanada için yaptığı gibi, ısmarlama bir sanat filmi çekmiş sanki. Toplama ekip samimiyeti baltalıyor.

Havana'ya Dönüş (Retour à Ithaque)

Yönetmen: Laurent Cantet

Oyuncular: Isabel Santos, Jorge Perugorria, Fernando Hechevarria, Néstor Jiménez

Süre: 95 dk.

Yapım yılı: 2014